به گزارش خبرگزاری حیات، جنگ تحمیلی عراق علیه ایران درطول هشت سال، فراز و نشیب‌هایی را در بر داشته است که در آن رزمندگان ایران اسلامی با خلق صحنه‌های بی بدیلی از حماسه و ایثار، پیروزی های فراوانی کسب نموده اند و دشمن تا دندان مسلح را که در اوج قدرت نظامی خود بوده و از پشتیبانی های بی دریغ نظامی، سیاسی و تبلیغاتی سایر کشورها به خصوص کشورهای غربی نیز برخوردار بود بارها به زانو درآورده و اجازه ندادند تا به اهداف شوم خود در این تجاوز دست یابد.در یک نگرش کلی و اجمالی به رویدادهای جنگ تحمیلی می‌توان پی برد که استکبار جهانی به سرکردگی ایالات متحده آمریکا در مقاطع مختلف دفاع مقدس متناسب با شرایطی که بر جبهه های جنگ ایران و عراق حاکم بود و در مقاطعی که توازن قوا و پیروزی های درخشان جمهوری اسلامی ایران تغییر می‌کرد با شعار بی‌طرفی در جنگ اقدام به موضع گیری های سیاسی و رسانه ای به نفع یک طرف درگیر یعنی رژیم بعثی عراق می نمود.ایالات متحده آمریکا از ابتدای جنگ تحمیلی عراق علیه ایران با متهم نمودن اتحاد جماهیر شوروی (سابق) به نقض بی طرفی، خود عملاً با دادن اطلاعات ماهواره ای و کمک به نیروی هوایی ارتش بعث در حمله به مراکز و تأسیسات نفتی کشورمان و همچنین تقویت حضور نامشروع ناوگان خود در خلیج فارس و دریای عمان به بهانه تأمین امنیت خطوط مواصلاتی کشتیرانی بین المللی اقدامات خصمانه‌ای انجام می‌داد.گسترش حضور ناوگان پنجم ایالات متحده آمریکا در خلیج فارس برای رژیم بعث عراق به عنوان پشتوانه ای به حساب می آمد که به اتکای آن، سرفرماندهی ارتش بعث با حمله به کشتی‏های تجاری ایرانی و گاهاً بی طرف و راه انداختن جنگ نفت کش‏ها درصدد توسعه ی دامنه جنگ به منظور رها شدن از تنگناهایی که در جبهه‏ های زمینی با آن روبرو شده بود، بر آید تا از این طریق بتواند پیروزی های جنگ آوران ایران اسلامی را تحت شعاع قرار دهد.موضع بی طرفی دروغین ایالات متحده آمریکا با انجام عملیات اسکورت کشتی های نفتکش کویتی که با عنوان "عملیات اراده جدی" از سال 1987 انجام گرفت اولین اقدام پشتیبانی آشکار از دشمن بعثی به حساب می آمد ولی از آنجایی که خداوند همواره یاور جبهه حق است در اولین مرحله از سری عملیات‏های اراده جدّی، ناوشکن آمریکایی اسکورت کننده در اثر برخورد با مین در معرض غرق شدن قرار گرفت و بدین وسیله غرور و اقتدار ناوگان متجاوز آمریکا در خلیج فارس در هم شکسته و به سخره گرفته شد.در چهاردهم آوریل 1988 ناوچه موشک انداز ساموئل رابرتز که به منظور اسکورت نفتکش های کویتی در شمال خلیج فارس حضور یافته بود به مینی سرگردان در خلیج فارس برخورد نمود و حفره ای به قطر 8 متر در بدنه ناو ایجاد نمود و ناو را در آستانه غرق شدن قرار داد که البته خدمه آن موفق شدند ضمن کنترل صدمات وارده، ناو را به بندر دبی یدک نمایند.در استمرار شیطنت‏های ناوگان متجاوز آمریکا در خلیج فارس، وقاحت فرماندهان آمریکایی به جایی رسید که عناصر پدافندی سکوهای نفتی نصر و سلمان را در خلیج فارس تهدید نموده و از آنان می‌خواهند که سکوها را ترک نمایند، ولی مدافعین دریادل و قهرمان این سکوها شجاعانه ایستادگی نموده و به جای تن دادن به ذلت، آتش خشم خود را علیه متجاوزین می گشایند و راه امامشان که ایستادگی در مقابل ظلم تا شهادت است را می‏ پویند. پیرو این اقدام مذبوحانه، ناوچه موشک انداز ج. ا جوشن که در مأموریت اسکورت کاروان کشتی ‏های نفت خودی حضور داشت و نزدیک ترین یگان به صحنه عملیات بود بنا به دستور صادره به منطقه عملیات سکوهای نفتی نصر و سلمان رفته و در جهت امداد و نجات مدافعین سکوها اقدام می‌نماید. ناوچه جوشن در نزدیکی منطقه عملیات هدف جنگ الکترونیکی ناوهای متجاوز آمریکایی قرار می گیرد و فرمانده ناو آمریکایی توسط رادیو از فرمانده ناوچه می خواهد به همراه کلیه کارکنان تسلیم شده ولی فرمانده شجاع ناوچه جوشن ضمن ‏مشورت ‏با‏ فرمانده ‏دوم ناوچه، شهید ناوسروان زارع نعمتی و افسر عملیات شهید ناوبان یکم ابراهیم حرآبادی، پایداری و مقاومت تا مرز شهادت را انتخاب می کنند و با پاسخ دندان شکن به فرمانده ناو آمریکایی و اعلام محل جنگ، آماده مقابله با تهدیدات می شوند. هر چند مقابله نابرابر بود ولی آزادی و شرف یک ملت در گرو ایستادگی و مقاومت آنها قرارداشت و چه جانانه ایستادند و برگ زرین دیگری را در جریده تاریخ پر افتخار ایران عزیز رقم زدند. در تداوم عملیات مقابله با تجاوزگران، ناوشکن های ج.ا سهند و سبلان از بندرعباس مأموریت می یابند که به صحنه عملیات رفته و ضمن انجام عملیات تجسس و نجات اقدام به مقابله با متجاوزین نمایند که در این صحنه ‏ها نیز ناوشکن سهند موفق به انهدام یک فروند هواپیمای دشمن شده و خود آماج موشک‏های دشمن می گردد و شعله‌های کینه‌ی استکبار جهانی، جمع دیگری از غیور مردان نیروی دریایی ارتش را به درجه رفیع شهادت می‌رساند. ناوشکن سبلان نیز دچار آسیب گردید، ولی با اقدام به موقع و سریع کارکنان ناو و یگان‌های پشتیبانی منطقه یکم دریایی نجات یافت و در مدتی کوتاه باز سازی گردید. تجربه بازسازی ناوشکن سبلان که امروز به عنوان یکی از یگان های شناور مقتدر ناوگان دریایی کشورمان آماده ی انجام هرگونه مأموریت می باشد، موجب گردید تا صنعتگران غیرتمند کشورمان امروز ناوشکن ج. ا جماران را بسازند که در سال 1388 این یگان با حضور مقام معظم رهبری و فرمانده کل قوا به ناوگان دریایی کشورمان پیوست و تاکنون نیز توانسته است مأموریت‏های خطیر و طولانی را دردریاها و اقیانوس ها داشته باشد.دراین رویارویی نابرابر و اعلام نشده، گذشته از مقایسه توان رزمی طرفین درگیر، آنچه که بیشتر حایز اهمیت است عزم ، اراده و روحیه مقاومت و پایداری رزمندگان نیروی دریایی ارتش درمقابل درخواست متجاوزین است که موجب بهت و حیرت آنان گردید. روحیه شهادت طلبی که نشأت گرفته از مکتب عاشورایی این دریادلان است درسی به دشمنان ایران اسلامی داد که می توان از آن به عنوان یک عمل باز دارنده یاد کرد. اینگونه صحنه ها که در طول جنگ تحمیلی بی شمار بوده اند موجب گردیده تا دشمنان ایران دیگر جرأت تجاوز به میهن عزیزمان را نداشته باشند. اگر خرمشهر مظهر و حماسه ای در دفاع از مظلومیت ما در خشکی است، نبرد ناوچه موشک انداز ج. ا جوشن و ناوشکن‏های ج. ا سهند و سبلان با ناوگان مسلح و مجهز ایالات متحده آمریکا را باید مظهر مظلومیت و ایستادگی رزمندگان نیروی دریایی در پهنه آب‏های ایران اسلامی در دریا دانست، پهنه ای که جز شجاعان بدان راه نداشته اند.در پایان یاد و خاطره شهدای نیروی دریایی خصوصاً شهیدان سرفراز ناوشکن‌های سهند و سبلان و ناوچه موشک‌انداز جوشن را گرامی می‌داریم و به روح بلند ایشان درود می‌فرستیم و علو درجات معنوی آنها را از پروردگار متعال خواهانیم.حماسه ناوچه جوشن به روایت ناخدا یکم عباس ملک ناخدا یکم جانباز "عباس ملک" فرمانده ناوچه جوشن در روایتی به تشریح ماجرامی پردازد: درفروردین ماه 1367 ناوچه جوشن مأموریت یافت تا تعدادی از نفتکش های ایرانی را از جزیره خارک تا دهانه خلیج فارس اسکورت کند.این ناوچه عملیات مذکور را بعدازظهر همان روز آغاز کرد و این عملیات تا ساعت 5 صبح روز بعد 29 فروردین ادامه یافت. در طول این مسیر در چندین مرحله هواپیماهای دشمن قصد تعرض به این نفتکش ها را داشتند، ولی هر بار با تیراندازی و پدافند ایذایی ناوچه جوشن ، مجبور به ترک منطقه شدند و سرانجام تمام نفتکش ها به سلامت از دهانه ی خلیج فارس خارج شدند .خلبان هم در پاسخ گفت:  من ناشناس نیستم، من بالگرد نیروی دریایی آمریکا هستم و به شما اخطار می کنم ناوچه را متوقف و تمام افراد را به روی قایق های نجات منتقل کنید!ناوچه ی جوشن در حال برگشت به منطقه یکم دریایی بندر عباس بود که حدود ساعت هفت صبح از طریق پایگاه، به ما خبر دادند در نزدیکی های جزیره کیش ، ناوهای آمریکایی به سکوهای نفتی "نصر" و "سلمان" که در جنوب غربی جزیره سیری قرار دارند ، حمله کرده اند .مدت زیادی نگذشت که پنج یا شش فروند هواپیما و بالگرد در اطراف ناوچه ظاهر شدند؛ البته هواپیماها در سطح بالا پرواز می کردند. در آن زمان حدود 20 مایل از «جزیره سیری» دور شده بودیم و تقریباً 30 تا 35 مایل با سکوها فاصله داشتیم. در همین موقع یکی از بالگردها سعی کرد به ما نزدیک شود.ما در این شرایط سامانه ای به نام "گارد" داشتیم که از طریق آن می توانستیم با خلبان بالگرد تماس بگیریم ، از همین طریق به او یادآور شدیم طبق قوانین بین المللی و با توجه به شرایط جنگی منطقه و ناشناس بودن بالگرد ، نمی تواند بیش از 5 مایل به ما نزدیک شود. خلبان هم در پاسخ گفت: من ناشناس نیستم، من بالگرد نیروی دریایی آمریکا هستم و به شما اخطار می کنم ناوچه را متوقف و تمام افراد را به روی قایق های نجات منتقل کنید!بعد از شنیدن پیام، بلافاصله آژیر جنگ را به صدا درآوردم. در همین زمان متوجه شدم کسی برروی مدار مخابراتی، مرا با زبان انگلیسی خطاب کرده و می گوید: من فرمانده ناوگان نیروی دریایی آمریکا هستم و به شما اخطار می کنم که متوقف شوید و کشتی را از نیروها تخلیه کنید! من هم در پاسخ وی با لحنی جدی گفتم:  اینجا خلیج فارس است ؛ من از شما دستور نمی گیرم و طبق مأموریتی که دارم، باید برای نجات افرادی که بر روی سکو قرار گرفته اند، به سوی سکوهای نفتی بروم. شما حق هیچ گونه دخالت در امور کشور ما را ندارید و باید منطقه را ترک کنید.در همین اوضاع و احوال ، با سایر کارکنان مشورت کردم و با اینکه همه می دانستند تنها هستیم و امکان ارتباط با رده فرماندهی را هم نداشتیم و از هر طرف مورد محاصره آمریکایی ها قرارگرفته ایم، با کمال شجاعت گفتند حاضرند تا پای جان در مقابل آمریکایی ها ایستادگی و از کشتی حفاظت کنند.در همین زمان یک نفر با بی سیم و به زبان فارسی گفت: به شما دستور داده می شود ، شما اجرا کنید. اگر شما تسلیم شوید ، آن دسته از افرادی که مایل باشند، می توانند با ما به آمریکا بیایند و ما در آنجا هرگونه امکاناتی که خواسته باشند، به آنان خواهیم داد و آن دسته از افراد هم که مایل به این کار نیستند ، می توانند به ایران باز گردند! به طور صریح به آنان گفتم: ما به مأموریت خود ادامه خواهیم داد.با اینکه همه می دانستند تنها هستیم و امکان ارتباط با رده فرماندهی را هم نداشتیم و از هر طرف مورد محاصره آمریکایی ها قرارگرفته ایم، با کمال شجاعت گفتند حاضرند تا پای جان در مقابل آمریکایی ها ایستادگی و از کشتی حفاظت کنند.در این شرایط ، آمریکایی ها از متوقف کردن ناوچه جوشن ناامید شدند و اولین موشک ، بلافاصله بعد از آخرین گفتگو حدود ساعت 30/12 به طرف ما شلیک شد و ما با سامانه های ضد موشکی که داشتیم ، موفق شدیم موشک دشمن را حدود 200 یارد از ناوچه منحرف کنیم.با نزدیک شدن اولین بالگرد به ناوچه ، دستور آتش دادم که به لطف خداوند مورد اصابت قرار گرفت و سقوط کرد. با مشاهده این صحنه ، سایر بالگردها از ناوچه فاصله گرفتند و هواپیماهایی که در اطرافمان بودند، فاصله خود را با ما بیشتر کردند.اندکی بعد آنها دومین موشک خود را به سوی ما پرتاب کردند . با مشاهده ی موشک ، دستور شلیک به سوی آن را دادم ، ولی به خاطر سرعت بالایی که موشک آنان داشت ، عملا دفاع بی نتیجه ماند و موشک دشمن به بدنه ناوچه اصابت کرد. از بین چهار لانچر پرتاب موشک گذشت و در موتورخانه منفجر شد.در آن انفجار 25 ترکش به بدن من اصابت کرد. بی درنگ به پل فرماندهی رفتم تا اوضاع ناوچه را بررسی کنم. می خواستم با اتاق مخابرات تماس بگیرم که دیدم تماس قطع شده است. اتاق عملیات را امتحان کردم، تمام خطوط ارتباطی قطع شده بود. با بررسی اوضاع فهمیدم موتورخانه هم از کار افتاده است.سومین موشک که از نوع استاندارد بود، به سوی ما شلیک شد. رزمندگان ناوچه جوشن با اجرای آتش سعی در انهدام آن داشتند، ولی موفق نشدند و موشک به پل فرماندهی اصابت کرد و من و چند نفر از نیروها به داخل آب پرتاب شدیم.بلافاصله موشک های چهارم و پنجم هم به ناوچه اصابت کرد و دود و آتش آن را فرا گرفت. به رزمندگانی که روی ناوچه باقی مانده بودند، گفتم خود را داخل آب بیندازند. تعدادی از نیروها که هنوز رمقی در تن داشتند به همرزمان خود کمک می کردند تا به داخل آب بپرند ، اما آن هایی که شهید شده بودند با ناوچه جوشن در آغوش آب های خلیج همیشه فارس آرام گرفتند تا همچون ستاره ای درخشان چون ناوچه جوشن برای همیشه بر تارک تاریخ این مرز و بوم بدرخشند.بعد از 6 یا 7 ساعت شناور بودن بر روی آب، سرانجام نزدیک غروب آفتاب، یکی از بالگردهای نیروی دریایی مکان ما را پیدا و به همراه یک فروند هاورکرافت برای نجاتمان اقدام کرد.آن لحظات برایم غیرقابل تکرار بود و از آن زمان تاکنون با خود عهد بسته ام تا نگذارم یاد و خاطره شهدای ناوچه جوشن و حماسه جاودان رزمندگان متعهد و غیور این ناوچه از اذهان ملت زدوده و یا به فراموشی سپرده شود.